Nasıl başlasam onu düşünüyorum şu an kara kara.
İnsanların dengesizliği ile başlayayım ben.
Çok değer verdiğiniz kişilerin bir sorunu olur, hemen yanında bitersiniz. Ne istese yaparsınız, onu dinlersiniz, rahatlamasını sağlarsınız, onun adına üzülürsünüz, dua edersiniz, mutlu olmasını dilersiniz. Bu çok küçük bir sorun bile olabilir, ama siz hep aynı çizgiüzerindesinizdir.
Daha sonra hayatınızda bir problem oluşur, etrafınıza bakarsınız. Yardımcı olduğunuz, değer verdiğiniz insanlar size asla yaklaşmaz, bilinçli olarak kaçarlar veya yanınıza gelip sizi bir vicdan borcu sayarak dinledikten sonra 'Canım, sen gül. Ben seni böyle görmeye alışık değilim.' gibisinden cümlelerle sizi düşünürmüş gibi yaparlar, başta yersiniz. Çünkü dedim ya, değer veriyorsunuz. Ama sonraları o cümlelerin hep aynı şeyi kastettiğini anlarsınız : Seni mi çekeceğim ben ya, normalleş de eğlendir beni.
Aslında herşey bu kadar umutsuz mudur? Hayır. Kopsanız, onları umursamasanız, herkesi silmeyi becerebilseniz böyle olmayacaktır. Bunu da biliyorsunuzdur. Sorunlarınız düzeldiğinde ya da üzerleri örtüldüğünde yine eskisi gibi olursunuz. Ve yeni bir sorun çıktığında artık hayatınıza yeni bir sıkıntı girdiğini fark edersiniz : Anlatamamak.
Bir şeyleri söyleseniz bile kimse anlamaz, böyle düşünürsünüz. Ya herkese gülümser ya da kopar gidersiniz. Yüzde doksan bir kaç senenin sonunda insanlara sorulduğunda Aa, o mu çok şeker kııız veya Gözlerin altı onu tanıdım tanıyalı mosmor, hiç uyumuyor mu ne? gibi cümlelerle tanımlanırsınız. Bir süre sonra düzelirsiniz, gerçekten düzelmek ama. O insanlar hayatınızdan çıkar, sorunlara daha iyi bakarsınız. İyileştiğinizi hissedersiniz. Ve hayatınıza birileri girer. Onlara da çok değer verirsiniz, ama döngü aynıdır. Siz her zaman üzülmeye mahkumsunuzdur. Günler böyle geçtikçe yeni insanlara verdiğiniz değerler azalır, yok olur. Artık etrafta anti-sosyal, psikopat ve şizofren tavırlı insan olarak tanınırsınız. Bu yeni dünya içinde sizi hak edenler varsa da siz artık siz değilsinizdir, ruhsuz ve bir yere kadar özgür birisi olmuşsunuzdur. Ve biliyor musunuz? Böyle hissettiğiniz, insanları umursamamaya başladığınız günden itibaren çevrenizdeki herkes sizi olması gerekenden fazla umursayacaktır. İnsanlık tarafından denenmiş, onaylanmıştır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder