Bu Hayat...

Yolda yürüyorsun. Güzel bir gün, güneşli ama hafif esiyor. Karşıya geçeceksin, ışıklara yöneliyorsun. O anda; aşırı hızla giden biri kontrolünü kaybediyor ve sana doğru hızla çarpıyor..

Evine gidiyorsun. Kaldırımdasın, okulundan çıktın yorgunsun. İnşaat halinde bir binanın yanından geçerken bir gümbürtü duyuyorsun kafanı kaldırıyorsun ve bir beton parçası kafana düşüyor..

Evdesin. Duş alıyorsun, akşama önemli bir görüşmeye gideceksin. Sabununa uzanırken, dengeni kaybediyorsun ve hızla kafanı küvete vuruyorsun..

Ölüm. Her yerde. Evinde, sokakta, iş yerinde, okulunda, barda, yatağında salonunda, mutfağında, banyoda. Ne zaman, nasıl geleceğini kimse bilemez. Bilemiyorsun. Belki bir kaza ile, belki de amansız bir hastalık ile, ya da dikkatsizlik yüzünden gelecek. Fakat bir gün hepimiz için gelecek. Ama ne zaman geleceğini bilmek söz konusu bile olamaz. Belki bugün, belki yarın. Belki aylar yıllar sonra, belki sadece haftalar. Yarına ölmeyeceğimiz kesin değil hiçbir zaman.

Şuan kimleyseniz ona iyi bakın. Gözlerine. Şuan kimin yanında duruyorsanız, kimin elini tutuyorsanız, kimi öpüyorsanız, kimi kucaklıyorsanız, kime sarılarak uyuyorsanız, kime küsüyorsanız, kızıyorsanız, kimden utanıyorsanız, kimle konuşmaya çekiniyorsanız, kime güceniyorsanız; onun yüzüne iyi bakın. Belki de bu; onunla geçirdiğiniz son gün.

Değerlerinizi bilin. Korkmayın, çekinmeyin. İş işten geçtikten sonra kocaman bir ah çekip ‘keşke’ demektense ‘en azından denedim’ dersiniz. Kızıyorsanız, güceniyorsanız; affedin. Üzülmek için yeterli vaktimiz yok bu dünyada. Vazgeçmeyin. Her kim hayatınızda zorluyorsa sizi; asla pes etmeyin. Güçlü adımlar atın. Dimdik kalın. Kendinize güvenin. Çünkü bu hayat; sizin tek şansınız. Ve ne olursa olsun; tuttuğunuz eli bırakmayın. O el; güvendir, sevgidir, saygıdır. Sizi bir seven insanları siz on sevin. Bir değer verene on değer verin. Hak etmeyecek kişi olduğunu öğrendiğinizde ise kafanızı duvarlara vurmayın; güçlü olun ve yolunuza devam edin. Çünkü bu hayat; pişman olmak için fazla kısa..