Nasılsın?

Nasılsın? Ben yorgunum sevgilim. Havalar var beni üzen, bu şehre hâs o kötü hava var ruhumun derinlerinde. Yani senin de bildiğin gibi, kasvetlendi yine içimin kuytu köşeleri. Bir gitar tınısında, minik bir renkte, gözlerinin güzelliğinde kayboldu ruhum. İçimin minik kelebekleri, güzelliğinde kayboldu bugün de

ve yine, sana sarılmamak için kendimi tuttuğum o bol sen’li günlerden birisiydi. Sen kokulu ütopyamın önünden geçip gittin sen, kollarımızın sarmaş dolaş olamadığı o anda ben senin kokuna sarıldım. O da sen’di. Senin en güzel parçandı o koku ve ben ona sıkıca sarılmıştım. Ben en çok sen olmuştum.

İçim, dışım, ütopyamın kahramanı, yalnızlığımın en güzel düşmanı. Gülüşünü, minik gamzeni, varlığını kimse benim gibi sevemez. Kimse benim kadar sen olamaz. Minik gamzenden, gönül kuşlarından öpüyorum sevgilim.

Ellerimi tuttuğun an dünyam ısınacak.