Belki...

Biz birbirimizi hissetmeden yapamayız, iyice anladım... Biz hep yan yana olmalıyız bence, asla ayrılmamalıyız. Kısa süreli ayrılıklarda bile kendimi çöl ortasında yalnız kalmış gibi hissettim...
'Beklentisiz sevebilir misin?' diyorsun... Bu sorunun yanıtını düşündüm biraz. Evet, beklentisiz sevebilirim. Neden olmasın!
Sevebilir miyim acaba? Dur şimdi, atmayayım. Yaşamadan anlaşılmaz böyle şeyler. Ama bu duygu var içimde. Kendimde yetenek görüyor gibiyim. Kuşkuluyum gerçi ama geliştirebilirim. İyice seversem yani, tam bir aşka düşersem...
Hani film seyrederken olur ya. Esas kızın sıra dışı bir şey yapması gerekir ama o yapmaz. Sen fitil olursun, ben olsam yapardım dersin. Başa gelince yapılmıyor bazen. Uzaktan yargılamak kolay tabi... Seni düşünerek bir şeyler karaladım...
Yazgımı her zaman yazgınla birlikte düşündüğümsün sen. Kendi yanında var hissettiğimsin. Arada duvar ve perde bırakmadığımsın. 
Sen duygularımı ve düşüncelerimi paylaşmadıkça rahat edemediğimsin. İnsana özgü hatalarımı, kusurlarımı, zayıflıklarımı göstermekten utanmadığımsın.
Bende yaşayansın ve içinde yaşadığımsın sen. İnsanlar içinde kendimi yalnız hissettirmeyensin bana. Şiirler yazdığım, masallar kurduğumsun. Bir insan için özel bir insan varsa dünyada, işte o sensin benim için...
Peki, söyle bakalım, sen de benim gibi sevebilir misin?




Yan yana olalım, diyorsun... Tamam, peki. Burada olmazsa ötede... Umudunu hiç yitirme. Umut, kalbin kuvvetidir. Umudunu hiç yitirme. Umut, kalbin kuvvetidir. Umut, merhamet pınarına uzatmaktır tasını. Umut, sonsuza uzanan ipin ucunu tutmaktır. Umutla yaşa, umutla bekle. Çünkü sonsuz hayat seni bekliyor!